Bart Van Malderen

Open brief aan Herman Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad, en Karel De Gucht, Europees commissaris voor handel.

Vandaag betogen we samen met de vakbonden voor jobs en voor meer respect voor de werknemers van dit land. We willen uiting geven aan onze oprechte verontwaardiging, zelfs ronduit woede, over de manier waarop arbeiders en bedienden in deze crisis behandeld worden. In al te veel gevallen worden zij met brute arrogantie aan de deur gezet. Zonder veel visie op de toekomst of opleiding; investeringen blijven uit, winst en bonussen staan voorop. Dat is wraakroepend. Dan doet ons bloed koken.

Als de crisis vandaag niet harder en breder toe slaat is dit in de eerste plaats te danken aan ons uniek sociaal zekerheidssysteem. Tijdelijke werkloosheid, overbruggingspremies en werkloosheidsuitkeringen hebben belet dat nog meer mensen pijnlijk geconfronteerd worden met de gevolgen van de diepste crisis sinds de jaren dertig. De georganiseerde solidariteit blijkt de enige dam te zijn tegen een vloedgolf van een collectieve verarming die op zijn beurt nefast zou zijn voor de binnenlandse consumptie. Het sociale systeem redt de economie, doorbreekt de dreigende vicieuze cirkel. Net zoals de solidariteit van de 2.800 AB-INBEV werknemers 263 potentiële ontslagen heeft verhinderd. De solidariteit van de oudere Europese vestigingen met de Opel-werknemers is hartverwarmend. Hun houding staat in schril contrast met de Europese traditie waar de nationale belangen op de eerst plaats komen. Een vacuüm waarin multinationale ondernemingen lijken te kunnen doen wat ze willen. In Europa is het eerder ieder voor zich met 1 grote uitzondering: de Europese vakbonden. Zij weigeren de 265 miljoen euro besparingen op te hoesten die moet dienen om de sluiting van Opel Antwerpen mogelijk te maken.

Mogen wij van de Europese politieke leiders hetzelfde verwachten? GM heeft 2,7 miljard Euro nodig van de lidstaten. Belastinggeld waarvan de GM-directie de intentie heeft om het te gebruiken om een fabriek te sluiten. De politiek lijkt machteloos, maar is vooral willoos. Weigeren de Europese lidstaten net zoals de werknemers belastinggeld op tafel te leggen om deze sluiting te financieren of is het ook elk voor zich? Wij verwachten van de Europese politieke leiders dezelfde consequente houding als van het Europees vakverbond. Wij vragen dat de Europese president Herman Van Rompuy dit vraagstuk agendeert op de volgende Europese Raad.

Moeten we ook geen algemene lessen trekken uit de opeenvolgende herstructureringen in de auto-industrie en elders? De Europese ministers van economie hadden zich voorgenomen om het GM-businessplan te onderzoeken. Bepaalde lidstaten kregen het businessplan, andere niet. Karel De Gucht, Europees Commissaris, stelde zelf dat Europa geen juridische basis heeft om het businessplan op te eisen, laat staan om het te toetsen aan economische en sociale criteria.
De commissarissen leggen nochtans de voorwaarden voor fusies vast om de concurrentie op de markt te vrijwaren.

Als grote multinationals echter gaan herstructureren, komt Europa niet tussen. Dit is een systeem met twee maten en twee gewichten. Wij vragen dus uitdrukkelijk dat er bij transnationale herstructureringen de nodige economische en financiële informatie wordt verschaft en een toetsing plaats vindt naar analogie met de fusie- en overnameregelgeving.
Economisch Europa bestaat, sociaal Europa niet. Met twee concrete voorstellen willen we er een steentje toe bijdragen.
Mogen wij u vragen om van uw voorname en strategische positie gebruik te maken om deze voorstellen op de Europese agenda te plaatsen? Onze steun heeft u alvast.

Mia De Vits – Bart Van Malderen
Vlaams volksvertegenwoordigers sp.a